|
[1] Verti me ad alia, et vidi calumnias quæ sub sole geruntur, et lacrimas innocentium, et neminem consolatorem, nec posse resistere eorum violentiæ, cunctorum auxilio destitutos,
[2] et laudavi magis mortuos quam viventes;
[3] et feliciorem utroque judicavi qui necdum natus est, nec vidit mala quæ sub sole fiunt.
[4] Rursum contemplatus sum omnes labores hominum, et industrias animadverti patere invidiæ proximi; et in hoc ergo vanitas et cura superflua est.
[5] Stultus complicat manus suas, et comedit carnes suas, dicens:
[6] Melior est pugillus cum requie, quam plena utraque manus cum labore et afflictione animi.
[7] Considerans, reperi et aliam vanitatem sub sole.
[8] Unus est, et secundum non habet, non filium, non fratrem, et tamen laborare non cessat, nec satiantur oculi ejus divitiis; nec recogitat, dicens: Cui laboro, et fraudo animam meam bonis? In hoc quoque vanitas est et afflictio pessima.
[9] Melius est ergo duos esse simul quam unum; habent enim emolumentum societatis suæ.
[10] Si unus ceciderit, ab altero fulcietur. Væ soli, quia cum ceciderit, non habet sublevantem se.
[11] Et si dormierint duo, fovebuntur mutuo; unus quomodo calefiet?
[12] Et si quispiam prævaluerit contra unum, duo resistunt ei; funiculus triplex difficile rumpitur.
[13] Melior est puer pauper et sapiens, rege sene et stulto, qui nescit prævidere in posterum.
[14] Quod de carcere catenisque interdum quis egrediatur ad regnum; et alius, natus in regno, inopia consumatur.
[15] Vidi cunctos viventes qui ambulant sub sole cum adolescente secundo, qui consurget pro eo.
[16] Infinitus numerus est populi omnium qui fuerunt ante eum, et qui postea futuri sunt non lætabuntur in eo; sed et hoc vanitas et afflictio spiritus.
[17] Custodi pedem tuum ingrediens domum Dei, et appropinqua ut audias. Multo enim melior est obedientia quam stultorum victimæ, qui nesciunt quid faciunt mali.
|