|
[1] Post duos annos vidit Pharao somnium. Putabat se stare super fluvium,
[2] de quo ascendebant septem boves, pulchræ et crassæ nimis: et pascebantur in locis palustribus.
[3] Aliæ quoque septem emergebant de flumine, fœdæ confectæque macie: et pascebantur in ipsa amnis ripa in locis virentibus:
[4] devoraveruntque eas, quarum mira species et habitudo corporum erat. Expergefactus Pharao,
[5] rursum dormivit, et vidit alterum somnium: septem spicæ pullulabant in culmo uno plenæ atque formosæ:
[6] aliæ quoque totidem spicæ tenues, et percussæ uredine oriebantur,
[7] devorantes omnium priorum pulchritudinem. Evigilans Pharao post quietem,
[8] et facto mane, pavore perterritus, misit ad omnes conjectores Ægypti, cunctosque sapientes, et accersitis narravit somnium, nec erat qui interpretaretur.
[9] Tunc demum reminiscens pincernarum magister, ait: Confiteor peccatum meum:
[10] iratus rex servis suis, me et magistrum pistorum retrudi jussit in carcerem principis militum:
[11] ubi una nocte uterque vidimus somnium præsagum futurorum.
[12] Erat ibi puer hebræus, ejusdem ducis militum famulus: cui narrantes somnia,
[13] audivimus quidquid postea rei probavit eventus; ego enim redditus sum officio meo, et ille suspensus est in cruce.
[14] Protinus ad regis imperium eductum de carcere Joseph totonderunt: ac veste mutata obtulerunt ei.
[15] Cui ille ait: Vidi somnia, nec est qui edisserat: quæ audivi te sapientissime conjicere.
[16] Respondit Joseph: Absque me Deus respondebit prospera Pharaoni.
[17] Narravit ergo Pharao quod viderat: Putabam me stare super ripam fluminis,
[18] et septem boves de amne conscendere, pulchras nimis, et obesis carnibus: quæ in pastu paludis virecta carpebant.
[19] Et ecce, has sequebantur aliæ septem boves, in tantum deformes et macilentæ, ut numquam tales in terra Ægypti viderim:
[20] quæ, devoratis et consumptis prioribus,
[21] nullum saturitatis dedere vestigium: sed simili macie et squalore torpebant. Evigilans, rursus sopore depressus,
[22] vidi somnium. Septem spicæ pullulabant in culmo uno plenæ atque pulcherrimæ.
[23] Aliæ quoque septem tenues et percussæ uredine, oriebantur e stipula:
[24] quæ priorum pulchritudinem devoraverunt. Narravi conjectoribus somnium, et nemo est qui edisserat.
[25] Respondit Joseph: Somnium regis unum est: quæ facturus est Deus, ostendit Pharaoni.
[26] Septem boves pulchræ, et septem spicæ plenæ, septem ubertatis anni sunt: eamdemque vim somnii comprehendunt.
[27] Septem quoque boves tenues atque macilentæ, quæ ascenderunt post eas, et septem spicæ tenues, et vento urente percussæ, septem anni venturæ sunt famis.
[28] Qui hoc ordine complebuntur:
[29] ecce septem anni venient fertilitatis magnæ in universa terra Ægypti,
[30] quos sequentur septem anni alii tantæ sterilitatis, ut oblivioni tradatur cuncta retro abundantia: consumptura est enim fames omnem terram,
[31] et ubertatis magnitudinem perditura est inopiæ magnitudo.
[32] Quod autem vidisti secundo ad eamdem rem pertinens somnium: firmitatis indicium est, eo quod fiat sermo Dei, et velocius impleatur.
[33] Nunc ergo provideat rex virum sapientem et industrium, et præficiat eum terræ Ægypti:
[34] qui constituat præpositos per cunctas regiones: et quintam partem fructuum per septem annos fertilitatis,
[35] qui jam nunc futuri sunt, congreget in horrea: et omne frumentum sub Pharaonis potestate condatur, serveturque in urbibus.
[36] Et præparetur futuræ septem annorum fami, quæ oppressura est Ægyptum, et non consumetur terra inopia.
[37] Placuit Pharaoni consilium et cunctis ministris ejus:
[38] locutusque est ad eos: Num invenire poterimus talem virum, qui spiritu Dei plenus sit?
[39] Dixit ergo ad Joseph: Quia ostendit tibi Deus omnia quæ locutus es, numquid sapientiorem et consimilem tui invenire potero?
[40] Tu eris super domum meam, et ad tui oris imperium cunctus populus obediet: uno tantum regni solio te præcedam.
[41] Dixitque rursus Pharao ad Joseph: Ecce, constitui te super universam terram Ægypti.
[42] Tulitque annulum de manu sua, et dedit eum in manu ejus: vestivitque eum stola byssina, et collo torquem auream circumposuit.
[43] Fecitque eum ascendere super currum suum secundum, clamante præcone, ut omnes coram eo genu flecterent, et præpositum esse scirent universæ terræ Ægypti.
[44] Dixit quoque rex ad Joseph: Ego sum Pharao: absque tuo imperio non movebit quisquam manum aut pedem in omni terra Ægypti.
[45] Vertitque nomen ejus, et vocavit eum, lingua ægyptiaca, Salvatorem mundi. Deditque illi uxorem Aseneth filiam Putiphare sacerdotis Heliopoleos. Egressus est itaque Joseph ad terram Ægypti
[46] (triginta autem annorum erat quando stetit in conspectu regis Pharaonis), et circuivit omnes regiones Ægypti.
[47] Venitque fertilitas septem annorum: et in manipulos redactæ segetes congregatæ sunt in horrea Ægypti.
[48] Omnis etiam frugum abundantia in singulis urbibus condita est.
[49] Tantaque fuit abundantia tritici, ut arenæ maris coæquaretur, et copia mensuram excederet.
[50] Nati sunt autem Joseph filii duo antequam veniret fames: quos peperit ei Aseneth filia Putiphare sacerdotis Heliopoleos.
[51] Vocavitque nomen primogeniti Manasses, dicens: Oblivisci me fecit Deus omnium laborum meorum, et domus patris mei.
[52] Nomen quoque secundi appellavit Ephraim, dicens: Crescere me fecit Deus in terra paupertatis meæ.
[53] Igitur transactis septem ubertatis annis, qui fuerant in Ægypto,
[54] cœperunt venire septem anni inopiæ, quos prædixerat Joseph: et in universo orbe fames prævaluit, in cuncta autem terra Ægypti panis erat.
[55] Qua esuriente, clamavit populus ad Pharaonem, alimenta petens. Quibus ille respondit: Ite ad Joseph: et quidquid ipse vobis dixerit, facite.
[56] Crescebat autem quotidie fames in omni terra: aperuitque Joseph universa horrea, et vendebat Ægyptiis: nam et illos oppresserat fames.
[57] Omnesque provinciæ veniebant in Ægyptum, ut emerent escas, et malum inopiæ temperarent.
|