|
[1] Locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
[2] Loquere ad filios Israël, et dices ad eos: Cum ingressi fueritis terram habitationis vestræ, quam ego dabo vobis,
[3] et feceritis oblationem Domino in holocaustum, aut victimam, vota solventes, vel sponte offerentes munera, aut in solemnitatibus vestris adolentes odorem suavitatis Domino, de bobus sive de ovibus:
[4] offeret quicumque immolaverit victimam, sacrificium similæ, decimam partem ephi, conspersæ oleo, quod mensuram habebit quartam partem hin:
[5] et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ dabit in holocaustum sive in victimam. Per agnos singulos
[6] et arietes erit sacrificium similæ duarum decimarum, quæ conspersa sit oleo tertiæ partis hin:
[7] et vinum ad libamentum tertiæ partis ejusdem mensuræ offeret in odorem suavitatis Domino.
[8] Quando vero de bobus feceris holocaustum aut hostiam, ut impleas votum vel pacificas victimas,
[9] dabis per singulos boves similæ tres decimas conspersæ oleo, quod habeat medium mensuræ hin:
[10] et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ in oblationem suavissimi odoris Domino.
[11] Sic facies
[12] per singulos boves et arietis et agnos et hædos.
[13] Tam indigenæ quam peregrini
[14] eodem ritu offerent sacrificia.
[15] Unum præceptum erit atque judicium tam vobis quam advenis terræ.
[16] Locutus est Dominus ad Moysen, dicens:
[17] Loquere filiis Israël, et dices ad eos:
[18] Cum veneritis in terram, quam dabo vobis,
[19] et comederitis de panibus regionis illius, separabitis primitias Domino
[20] de cibis vestris. Sicut de areis primitias separatis,
[21] ita et de pulmentis dabitis primitiva Domino.
[22] Quod si per ignorantiam præterieritis quidquam horum, quæ locutus est Dominus ad Moysen,
[23] et mandavit per eum ad vos, a die qua cœpit jubere et ultra,
[24] oblitaque fuerit facere multitudo: offeret vitulum de armento, holocaustum in odorem suavissimum Domino, et sacrificum ejus ac liba, ut cæremoniæ postulant, hircumque pro peccato:
[25] et rogabit sacerdos pro omni multitudine filiorum Israël, et dimittetur eis, quoniam non sponte peccaverunt, nihilominus offerentes incensum Domino pro se et pro peccato atque errore suo:
[26] et dimittetur universæ plebi filiorum Israël, et advenis qui peregrinantur inter eos: quoniam culpa est omnis populi per ignorantiam.
[27] Quod si anima una nesciens peccaverit, offeret capram anniculam pro peccato suo:
[28] et deprecabitur pro ea sacerdos, quod inscia peccaverit coram Domino: impetrabitque ei veniam, et dimittetur illi.
[29] Tam indigenis quam advenis una lex erit omnium, qui peccaverint ignorantes.
[30] Anima vero, quæ per superbiam aliquid commiserit, sive civis sit ille, sive peregrinus (quoniam adversus Dominum rebellis fuit), peribit de populo suo:
[31] verbum enim Domini contempsit, et præceptum illius fecit irritum: idcirco delebitur, et portabit iniquitatem suam.
[32] Factum est autem, cum essent filii Israël in solitudine, et invenissent hominem colligentem ligna in die sabbati,
[33] obtulerunt eum Moysi et Aaron et universæ multitudini.
[34] Qui recluserunt eum in carcerem, nescientes quid super eo facere deberent.
[35] Dixitque Dominus ad Moysen: Morte moriatur homo iste: obruat eum lapidibus omnis turba extra castra.
[36] Cumque eduxissent eum foras, obruerunt lapidibus, et mortuus est, sicut præceperat Dominus.
[37] Dixit quoque Dominus ad Moysen:
[38] Loquere filiis Israël, et dices ad eos ut faciant sibi fimbrias per angulos palliorum, ponentes in eis vittas hyacinthinas:
[39] quas cum viderint, recordentur omnium mandatorum Domini, nec sequantur cogitationes suas et oculos per res varias fornicantes,
[40] sed magis memores præceptorum Domini faciant ea, sintque sancti Deo suo.
[41] Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægypti, ut essem Deus vester.
|