|
[1] In finem. Psalmus David.
[2] Cæli enarrant gloriam Dei, et opera manuum ejus annuntiat firmamentum.
[3] Dies diei eructat verbum, et nox nocti indicat scientiam.
[4] Non sunt loquelæ, neque sermones, quorum non audiantur voces eorum.
[5] In omnem terram exivit sonus eorum, et in fines orbis terræ verba eorum.
[6] In sole posuit tabernaculum suum; et ipse tamquam sponsus procedens de thalamo suo. Exsultavit ut gigas ad currendam viam;
[7] a summo cælo egressio ejus. Et occursus ejus usque ad summum ejus; nec est qui se abscondat a calore ejus.
[8] Lex Domini immaculata, convertens animas; testimonium Domini fidele, sapientiam præstans parvulis.
[9] Justitiæ Domini rectæ, lætificantes corda; præceptum Domini lucidum, illuminans oculos.
[10] Timor Domini sanctus, permanens in sæculum sæculi; judicia Domini vera, justificata in semetipsa.
[11] Desiderabilia super aurum et lapidem pretiosum multum; et dulciora super mel et favum.
[12] Etenim servus tuus custodit ea; in custodiendis illis retributio multa.
[13] Delicta quis intelligit? ab occultis meis munda me;
[14] et ab alienis parce servo tuo. Si mei non fuerint dominati, tunc immaculatus ero, et emundabor a delicto maximo.
[15] Et erunt ut complaceant eloquia oris mei, et meditatio cordis mei in conspectu tuo semper. Domine, adjutor meus, et redemptor meus.
|