|
[1] In finem, in carminibus. Intellectus David,
[2] cum venissent Ziphæi, et dixissent ad Saul: Nonne David absconditus est apud nos?
[3] Deus, in nomine tuo salvum me fac, et in virtute tua judica me.
[4] Deus, exaudi orationem meam; auribus percipe verba oris mei.
[5] Quoniam alieni insurrexerunt adversum me, et fortes quæsierunt animam meam, et non proposuerunt Deum ante conspectum suum.
[6] Ecce enim Deus adjuvat me, et Dominus susceptor est animæ meæ.
[7] Averte mala inimicis meis; et in veritate tua disperde illos.
[8] Voluntarie sacrificabo tibi, et confitebor nomini tuo, Domine, quoniam bonum est.
[9] Quoniam ex omni tribulatione eripuisti me, et super inimicos meos despexit oculus meus.
|