|
[1] In finem. Pro his qui immutabuntur, in tituli inscriptionem ipsi David, in doctrinam,
[2] cum succendit Mesopotamiam Syriæ, et Sobal, et convertit Joab, et percussit Idumæam in valle Salinarum duodecim millia.
[3] Deus, repulisti nos, et destruxisti nos; iratus es, et misertus es nobis.
[4] Commovisti terram, et conturbasti eam; sana contritiones ejus, quia commota est.
[5] Ostendisti populo tuo dura; potasti nos vino compunctionis.
[6] Dedisti metuentibus te significationem, ut fugiant a facie arcus; ut liberentur dilecti tui,
[7] salvum fac dextera tua, et exaudi me.
[8] Deus locutus est in sancto suo: lætabor, et partibor Sichimam; et convallem tabernaculorum metibor.
[9] Meus est Galaad, et meus est Manasses; et Ephraim fortitudo capitis mei. Juda rex meus;
[10] Moab olla spei meæ. In Idumæam extendam calceamentum meum: mihi alienigenæ subditi sunt.
[11] Quis deducet me in civitatem munitam? quis deducet me usque in Idumæam?
[12] Nonne tu, Deus, qui repulisti nos? et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris?
[13] Da nobis auxilium de tribulatione, quia vana salus hominis.
[14] In Deo faciemus virtutem; et ipse ad nihilum deducet tribulantes nos.
|