|
[1] In finem, pro iis qui commutabuntur. David.
[2] Salvum me fac, Deus, quoniam intraverunt aquæ usque ad animam meam.
[3] Infixus sum in limo profundi et non est substantia. Veni in altitudinem maris; et tempestas demersit me.
[4] Laboravi clamans, raucæ factæ sunt fauces meæ; defecerunt oculi mei, dum spero in Deum meum.
[5] Multiplicati sunt super capillos capitis mei qui oderunt me gratis. Confortati sunt qui persecuti sunt me inimici mei injuste; quæ non rapui, tunc exsolvebam.
[6] Deus, tu scis insipientiam meam; et delicta mea a te non sunt abscondita.
[7] Non erubescant in me qui exspectant te, Domine, Domine virtutum; non confundantur super me qui quærunt te, Deus Israël.
[8] Quoniam propter te sustinui opprobrium; operuit confusio faciem meam.
[9] Extraneus factus sum fratribus meis, et peregrinus filiis matris meæ.
[10] Quoniam zelus domus tuæ comedit me, et opprobria exprobrantium tibi ceciderunt super me.
[11] Et operui in jejunio animam meam, et factum est in opprobrium mihi.
[12] Et posui vestimentum meum cilicium; et factus sum illis in parabolam.
[13] Adversum me loquebantur qui sedebant in porta, et in me psallebant qui bibebant vinum.
[14] Ego vero orationem meam ad te, Domine: tempus beneplaciti, Deus, in multitudine misericordiæ tuæ; exaudi me in veritate salutis tuæ.
[15] Eripe me de luto, ut non infigar; libera me ab iis qui oderunt me, et de profundis aquarum.
[16] Non me demergat tempestas aquæ, neque absorbeat me profundum, neque urgeat super me puteus os suum.
[17] Exaudi me, Domine, quoniam benigna est misericordia tua; secundum multitudinem miserationum tuarum respice in me.
[18] Et ne avertas faciem tuam a puero tuo; quoniam tribulor, velociter exaudi me.
[19] Intende animæ meæ, et libera eam; propter inimicos meos eripe me.
[20] Tu scis improperium meum, et confusionem meam, et reverentiam meam;
[21] in conspectu tuo sunt omnes qui tribulant me. Improperium exspectavit cor meum et miseriam; et sustinui qui simul contristaretur, et non fuit; et qui consolaretur, et non inveni.
[22] Et dederunt in escam meam fel, et in siti mea potaverunt me aceto.
[23] Fiat mensa eorum coram ipsis in laqueum, et in retributiones, et in scandalum.
[24] Obscurentur oculi eorum, ne videant; et dorsum eorum semper incurva.
[25] Effunde super eos iram tuam; et furor iræ tuæ comprehendat eos.
[26] Fiat habitatio eorum deserta; et in tabernaculis eorum non sit qui inhabitet.
[27] Quoniam quem tu percussisti persecuti sunt, et super dolorem vulnerum meorum addiderunt.
[28] Appone iniquitatem super iniquitatem eorum et non intrent in justitiam tuam.
[29] Deleantur de libro viventium, et cum justis non scribantur.
[30] Ego sum pauper et dolens; salus tua, Deus, suscepit me.
[31] Laudabo nomen Dei cum cantico; et magnificabo eum in laude;
[32] et placebit Deo super vitulum novellum, cornua producentem et ungulas.
[33] Videant pauperes, et lætentur; quærite Deum, et vivet anima vestra,
[34] quoniam exaudivit pauperes Dominus, et vinctos suos non despexit.
[35] Laudent illum cæli et terra; mare, et omnia reptilia in eis.
[36] Quoniam Deus salvam faciet Sion, et ædificabuntur civitates Juda, et inhabitabunt ibi, et hæreditate acquirent eam.
[37] Et semen servorum ejus possidebit eam; et qui diligunt nomen ejus habitabunt in ea.
|