|
[1] In finem, pro occultis filii. Psalmus David.
[2] Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo; narrabo omnia mirabilia tua.
[3] Lætabor et exsultabo in te; psallam nomini tuo, Altissime.
[4] In convertendo inimicum meum retrorsum; infirmabuntur, et peribunt a facie tua.
[5] Quoniam fecisti judicium meum et causam meam; sedisti super thronum, qui judicas justitiam.
[6] Increpasti gentes, et periit impius: nomen eorum delesti in æternum, et in sæculum sæculi.
[7] Inimici defecerunt frameæ in finem, et civitates eorum destruxisti. Periit memoria eorum cum sonitu;
[8] et Dominus in æternum permanet. Paravit in judicio thronum suum;
[9] et ipse judicabit orbem terræ in æquitate, judicabit populos in justitia.
[10] Et factus est Dominus refugium pauperi; adjutor in opportunitatibus, in tribulatione.
[11] Et sperent in te qui noverunt nomen tuum, quoniam non dereliquisti quærentes te, Domine.
[12] Psallite Domino qui habitat in Sion; annuntiate inter gentes studia ejus,
[13] quoniam requirens sanguinem eorum recordatus est; non est oblitus clamorem pauperum.
[14] Miserere mei, Domine: vide humilitatem meam de inimicis meis,
[15] qui exaltas me de portis mortis, ut annuntiem omnes laudationes tuas in portis filiæ Sion.
[16] Exultabo in salutari tuo. Infixæ sunt gentes in interitu quem fecerunt; in laqueo isto quem absconderunt comprehensus est pes eorum.
[17] Cognoscetur Dominus judicia faciens; in operibus manuum suarum comprehensus est peccator.
[18] Convertantur peccatores in infernum, omnes gentes quæ obliviscuntur Deum.
[19] Quoniam non in finem oblivio erit pauperis; patientia pauperum non peribit in finem.
[20] Exsurge, Domine; non confortetur homo: judicentur gentes in conspectu tuo.
[21] Constitue, Domine, legislatorem super eos, ut sciant gentes quoniam homines sunt.
[22] Ut quid, Domine, recessisti longe, despicis in opportunitatibus, in tribulatione?
[23] Dum superbit impius, incenditur pauper: comprehenduntur in consiliis quibus cogitant.
[24] Quoniam laudatur peccator in desideriis animæ suæ, et iniquus benedicitur.
[25] Exacerbavit Dominum peccator, secundum multitudinem iræ suæ, non quæret.
[26] Non est Deus in conspectu ejus, inquinatæ sunt viæ illius in omni tempore. Auferuntur judicia tua a facie ejus; omnium inimicorum suorum dominabitur.
[27] Dixit enim in corde suo: Non movebor a generatione in generationem, sine malo.
[28] Cujus maledictione os plenum est, et amaritudine, et dolo; sub lingua ejus labor et dolor.
[29] Sedet in insidiis cum divitibus in occultis, ut interficiat innocentem.
[30] Oculi ejus in pauperem respiciunt; insidiatur in abscondito, quasi leo in spelunca sua. Insidiatur ut rapiat pauperem; rapere pauperem dum attrahit eum.
[31] In laqueo suo humiliabit eum; inclinabit se, et cadet cum dominatus fuerit pauperum.
[32] Dixit enim in corde suo: Oblitus est Deus; avertit faciem suam, ne videat in finem.
[33] Exsurge, Domine Deus, exaltetur manus tua; ne obliviscaris pauperum.
[34] Propter quid irritavit impius Deum? dixit enim in corde suo: Non requiret.
[35] Vides, quoniam tu laborem et dolorem consideras, ut tradas eos in manus tuas. Tibi derelictus est pauper; orphano tu eris adjutor.
[36] Contere brachium peccatoris et maligni; quæretur peccatum illius, et non invenietur.
[37] Dominus regnabit in æternum, et in sæculum sæculi; peribitis, gentes, de terra illius.
[38] Desiderium pauperum exaudivit Dominus; præparationem cordis eorum audivit auris tua,
[39] judicare pupillo et humili, ut non apponat ultra magnificare se homo super terram.
|