|
[1] Simon, Oniæ filius, sacerdos magnus, qui in vita sua suffulsit domum, et in diebus suis corroboravit templum.
[2] Templi etiam altitudo ab ipso fundata est, duplex ædificatio, et excelsi parietes templi.
[3] In diebus ipsius emanaverunt putei aquarum, et quasi mare adimpleti sunt supra modum.
[4] Qui curavit gentem suam, et liberavit eam a perditione:
[5] qui prævaluit amplificare civitatem, qui adeptus est gloriam in conversatione gentis, et ingressum domus et atrii amplificavit.
[6] Quasi stella matutina in medio nebulæ, et quasi luna plena, in diebus suis lucet:
[7] et quasi sol refulgens, sic ille effulsit in templo Dei.
[8] Quasi arcus refulgens inter nebulas gloriæ, et quasi flos rosarum in diebus vernis, et quasi lilia quæ sunt in transitu aquæ, et quasi thus redolens in diebus æstatis:
[9] quasi ignis effulgens, et thus ardens in igne:
[10] quasi vas auri solidum, ornatum omni lapide pretioso:
[11] quasi oliva pullulans, et cypressus in altitudinem se extollens, in accipiendo ipsum stolam gloriæ, et vestiri eum in consummationem virtutis.
[12] In ascensu altaris sancti gloriam dedit sanctitatis amictum.
[13] In accipiendo autem partes de manu sacerdotum, et ipse stans juxta aram: et circa illum corona fratrum: quasi plantatio cedri in monte Libano,
[14] sic circa illum steterunt quasi rami palmæ: et omnes filii Aaron in gloria sua.
[15] Oblatio autem Domini in manibus ipsorum coram omni synagoga Israël: et consummatione fungens in ara, amplificare oblationem excelsi Regis,
[16] porrexit manum suam in libatione, et libavit de sanguine uvæ.
[17] Effudit in fundamento altaris odorem divinum excelso Principi.
[18] Tunc exclamaverunt filii Aaron, in tubis productilibus sonuerunt: et auditam fecerunt vocem magnam in memoriam coram Deo.
[19] Tunc omnis populus simul properaverunt, et ceciderunt in faciem super terram, adorare Dominum Deum suum, et dare preces omnipotenti Deo excelso.
[20] Et amplificaverunt psallentes in vocibus suis, et in magna domo auctus est sonus suavitatis plenus.
[21] Et rogavit populus Dominum excelsum in prece, usque dum perfectus est honor Domini, et munus suum perfecerunt.
[22] Tunc descendens, manus suas extulit in omne congregationem filiorum Israël, dare gloriam Deo a labiis suis, et in nomine ipsius gloriari:
[23] et iteravit orationem suam, volens ostendere virtutem Dei.
[24] Et nunc orate Deum omnium, qui magna fecit in omni terra, qui auxit dies nostros a ventre matris nostræ, et fecit nobiscum secundum suam misericordiam:
[25] det nobis jucunditatem cordis, et fieri pacem in diebus nostris in Israël per dies sempiternos:
[26] credere Israël nobiscum esse Dei misericordiam, ut liberet nos in diebus suis.
[27] Duas gentes odit anima mea: tertia autem non est gens quam oderim:
[28] qui sedent in monte Seir, et Philisthiim, et stultus populus qui habitat in Sichimis.
[29] Doctrinam sapientiæ et disciplinæ scripsit in codice isto Jesus, filius Sirach, Jerosolymita, qui renovavit sapientiam de corde suo.
[30] Beatus qui in istis versatur bonis: qui ponit illa in corde suo, sapiens erit semper.
[31] Si enim hæc fecerit, ad omnia valebit, quia lux Dei vestigium ejus est.
|