|
[1] Incipimus iterum nosmetipsos commendare? aut numquid egemus (sicut quidam) commendatiis epistolis ad vos, aut ex vobis?
[2] Epistola nostra vos estis, scripta in cordibus nostris, quæ scitur, et legitur ab omnibus hominibus:
[3] manifestati quod epistola estis Christi, ministrata a nobis, et scripta non atramento, sed Spiritu Dei vivi: non in tabulis lapideis, sed in tabulis cordis carnalibus.
[4] Fiduciam autem talem habemus per Christum ad Deum:
[5] non quod sufficientes simus cogitare aliquid a nobis, quasi ex nobis: sed sufficientia nostra ex Deo est:
[6] qui et idoneos nos fecit ministros novi testamenti: non littera, sed Spiritu: littera enim occidit, Spiritus autem vivificat.
[7] Quod si ministratio mortis litteris deformata in lapidibus fuit in gloria, ita ut non possent intendere filii Israël in faciem Moysi propter gloriam vultus ejus, quæ evacuatur:
[8] quomodo non magis ministratio Spiritus erit in gloria?
[9] Nam si ministratio damnationis gloria est: multo magis abundat ministerium justitiæ in gloria.
[10] Nam nec glorificatum est, quod claruit in hac parte, propter excellentem gloriam.
[11] Si enim quod evacuatur, per gloriam est: multo magis quod manet, in gloria est.
[12] Habentes igitur talem spem, multa fiducia utimur:
[13] et non sicut Moyses ponebat velamen super faciem suam, ut non intenderent filii Israël in faciem ejus, quod evacuatur,
[14] sed obtusi sunt sensus eorum. Usque in hodiernum enim diem, idipsum velamen in lectione veteris testamenti manet non revelatum (quoniam in Christo evacuatur),
[15] sed usque in hodiernum diem, cum legitur Moyses, velamen positum est super cor eorum.
[16] Cum autem conversus fuerit ad Dominum, auferetur velamen.
[17] Dominus autem Spiritus est: ubi autem Spiritus Domini, ibi libertas.
[18] Nos vero omnes, revelata facie gloriam Domini speculantes, in eamdem imaginem transformamur a claritate in claritatem, tamquam a Domini Spiritu.
|