|
[1]Igitur Eliu hæc rursum locutus est:
[2]Numquid æqua tibi videtur tua cogitatio, ut diceres: Justior sum Deo?
[3]Dixisti enim: Non tibi placet quod rectum est: vel quid tibi proderit, si ego peccavero?
[4]Itaque ego respondebo sermonibus tuis, et amicis tuis tecum.
[5]Suspice cælum, et intuere: et contemplare æthera quod altior te sit.
[6]Si peccaveris, quid ei nocebis? et si multiplicatæ fuerint iniquitates tuæ, quid facies contra eum?
[7]Porro si juste egeris, quid donabis ei? aut quid de manu tua accipiet?
[8]Homini qui similis tui est, nocebit impietas tua: et filium hominis adjuvabit justitia tua.
[9]Propter multitudinem calumniatorum clamabunt, et ejulabunt propter vim brachii tyrannorum.
[10]Et non dixit: Ubi est Deus qui fecit me, qui dedit carmina in nocte,
[11]qui docet nos super jumenta terræ, et super volucres cæli erudit nos?
[12]Ibi clamabunt, et non exaudiet propter superbiam malorum.
[13]Non ergo frustra audiet Deus, et Omnipotens causas singulorum intuebitur.
[14]Etiam cum dixeris: Non considerat: judicare coram illo, et expecta eum.
[15]Nunc enim non infert furorem suum, nec ulciscitur scelus valde.
[16]Ergo Job frustra aperit os suum, et absque scientia verba multiplicat.
|