|
[1] Super hoc expavit cor meum, et emotum est de loco suo.
[2] Audite auditionem in terrore vocis ejus, et sonum de ore illius procedentem.
[3] Subter omnes cælos ipse considerat, et lumen illius super terminos terræ.
[4] Post eum rugiet sonitus, tonabit voce magnitudinis suæ: et non investigabitur, cum audita fuerit vox ejus.
[5] Tonabit Deus in voce sua mirabiliter, qui facit magna et inscrutabilia,
[6] qui præcipit nivi ut descendat in terram, et hiemis pluviis, et imbri fortitudinis suæ:
[7] qui in manu omnium hominum signat, ut noverint singuli opera sua.
[8] Ingredietur bestia latibulum, et in antro suo morabitur.
[9] Ab interioribus egredietur tempestas, et ab Arcturo frigus.
[10] Flante Deo, concrescit gelu, et rursum latissimæ funduntur aquæ.
[11] Frumentum desiderat nubes, et nubes spargunt lumen suum.
[12] Quæ lustrant per circuitum, quocumque eas voluntas gubernantis duxerit, ad omne quod præceperit illis super faciem orbis terrarum:
[13] sive in una tribu, sive in terra sua, sive in quocumque loco misericordiæ suæ eas jusserit inveniri.
[14] Ausculta hæc, Job: sta, et considera mirabilia Dei.
[15] Numquid scis quando præceperit Deus pluviis, ut ostenderent lucem nubium ejus?
[16] Numquid nosti semitas nubium magnas, et perfectas scientias?
[17] Nonne vestimenta tua calida sunt, cum perflata fuerit terra austro?
[18] Tu forsitan cum eo fabricatus es cælos, qui solidissimi quasi ære fusi sunt.
[19] Ostende nobis quid dicamus illi: nos quippe involvimur tenebris.
[20] Quis narrabit ei quæ loquor? etiam si locutus fuerit homo, devorabitur.
[21] At nunc non vident lucem: subito aër cogetur in nubes, et ventus transiens fugabit eas.
[22] Ab aquilone aurum venit, et ad Deum formidolosa laudatio.
[23] Digne eum invenire non possumus: magnus fortitudine, et judicio, et justitia: et enarrari non potest.
[24] Ideo timebunt eum viri, et non audebunt contemplari omnes qui sibi videntur esse sapientes.
|