|
[1] Et respondens Jesus, dixit iterum in parabolis eis, dicens:
[2] Simile factum est regnum cælorum homini regi, qui fecit nuptias filio suo.
[3] Et misit servos suos vocare invitatos ad nuptias, et nolebant venire.
[4] Iterum misit alios servos, dicens: Dicite invitatis: Ecce prandium meum paravi, tauri mei et altilia occisa sunt, et omnia parata: venite ad nuptias.
[5] Illi autem neglexerunt: et abierunt, alius in villam suam, alius vero ad negotiationem suam:
[6] reliqui vero tenuerunt servos ejus, et contumeliis affectos occiderunt.
[7] Rex autem cum audisset, iratus est: et missis exercitibus suis, perdidit homicidas illos, et civitatem illorum succendit.
[8] Tunc ait servis suis: Nuptiæ quidem paratæ sunt, sed qui invitati erant, non fuerunt digni:
[9] ite ergo ad exitus viarum, et quoscumque inveneritis, vocate ad nuptias.
[10] Et egressi servi ejus in vias, congregaverunt omnes quos invenerunt, malos et bonos: et impletæ sunt nuptiæ discumbentium.
[11] Intravit autem rex ut viderent discumbentes, et vidit ibi hominem non vestitum veste nuptiali.
[12] Et ait illi: Amice, quomodo huc intrasti non habens vestem nuptialem? At ille obmutavit.
[13] Tunc dicit rex ministris: Ligatis manibus et pedibus ejus, mittite eum in tenebras exteriores: ibi erit fletus et stridor dentium.
[14] Multi enim sunt vocati, pauci vero electi.
[15] Tunc abeuntes pharisæi, consilium inierunt ut caperent eum in sermone.
[16] Et mittunt ei discipulos suos cum Herodianis, dicentes: Magister, scimus quia verax es, et viam Dei in veritate doces, et non est tibi cura de aliquo: non enim respicis personam hominum:
[17] dic ergo nobis quid tibi videtur, licet censum dare Cæsari, an non?
[18] Cognita autem Jesus nequitia eorum, ait: Quid me tentatis hypocritæ?
[19] Ostendite mihi numisma census. At illi obtulerunt ei denarium.
[20] Et ait illis Jesus: Cujus est imago hæc, et superscriptio?
[21] Dicunt ei: Cæsaris. Tunc ait illis: Reddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo.
[22] Et audientes mirati sunt, et relicto eo abierunt.
[23] In illo die accesserunt ad eum sadducæi, qui dicunt non esse resurrectionem: et interrogaverunt eum,
[24] dicentes: Magister, Moyses dixit: Si quis mortuus fuerit non habens filium, ut ducat frater ejus uxorem illius, et suscitet semen fratri suo.
[25] Erant autem apud nos septem fratres: et primus, uxore ducta, defunctus est: et non habens semen, reliquit uxorem suam fratri suo.
[26] Similiter secundus, et tertius usque ad septimum.
[27] Novissime autem omnium et mulier defuncta est.
[28] In resurrectione ergo cujus erit de septem uxor? omnes enim habuerunt eam.
[29] Respondens autem Jesus, ait illis: Erratis nescientes Scripturas, neque virtutem Dei.
[30] In resurrectione enim neque nubent, neque nubentur: sed erunt sicut angeli Dei in cælo.
[31] De resurrectione autem mortuorum non legistis quod dictum est a Deo dicente vobis:
[32] Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob? Non est Deus mortuorum, sed viventium.
[33] Et audientes turbæ, mirabantur in doctrina ejus.
[34] Pharisæi autem audientes quod silentium imposuisset sadducæis, convenerunt in unum:
[35] et interrogavit eum unus ex eis legis doctor, tentans eum:
[36] Magister, quod est mandatum magnum in lege?
[37] Ait illi Jesus: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et in tota anima tua, et in tota mente tua.
[38] Hoc est maximum, et primum mandatum.
[39] Secundum autem simile est huic: Diliges proximum tuum, sicut teipsum.
[40] In his duobus mandatis universa lex pendet, et prophetæ.
[41] Congregatis autem pharisæis, interrogavit eos Jesus,
[42] dicens: Quid vobis videtur de Christo? cujus filius est? Dicunt ei: David.
[43] Ait illis: Quomodo ergo David in spiritu vocat eum Dominum, dicens:
[44] Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum?
[45] Si ergo David vocat eum Dominum, quomodo filius ejus est?
[46] Et nemo poterat ei respondere verbum: neque ausus fuit quisquam ex illa die eum amplius interrogare.
|