|
[1] In finem, ipsi Idithun. Canticum David.
[2] Dixi: Custodiam vias meas; locutus sum in lingua mea: posui ori meo custodiam cum consisteret peccator adversum me.
[3] Obmutui, et humiliatus sum, et silui a bonis; et dolor meus renovatus est.
[4] Concaluit cor meum intra me; et in meditatione mea exardescet ignis.
[5] Locutus sum in lingua mea: Notum fac mihi, Domine, finem meum, et numerum dierum meorum quis est, ut sciam quid desit mihi.
[6] Ecce mensurabiles posuisti dies meos, et substantia mea tamquam nihilum ante te. Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.
[7] Verumtamen in imagine pertransit homo; sed et frustra conturbatur: thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.
[8] Et nunc quæ est exspectatio mea: nonne Dominus? Et substantia mea apud te est.
[9] Ab omnibus iniquitatibus meis erue me: opprobrium insipienti dedisti me.
[10] Obmutui, et non aperui os meum, quoniam tu fecisti;
[11] amove a me plagas tuas.
[12] A fortitudine manus tuæ ego defeci in increpationibus, propter iniquitatem corripuisti hominem: et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus: verumtamen vane conturbatur omnis homo.
[13] Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam; auribus percipe lacrimas meas. Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te, et peregrinus sicut omnes patres mei.
[14] Remitte mihi, ut refrigerer priusquam abeam et amplius non ero.
|