|
[1] In finem. Psalmus ipsi David.
[2] Beatus qui intelligit super egenum et pauperem: in die mala liberabit eum Dominus.
[3] Dominus conservet eum, et vivificet eum, et beatum faciat eum in terra, et non tradat eum in animam inimicorum ejus.
[4] Dominus opem ferat illi super lectum doloris ejus; universum stratum ejus versasti in infirmitate ejus.
[5] Ego dixi: Domine, miserere mei; sana animam meam, quia peccavi tibi.
[6] Inimici mei dixerunt mala mihi: Quando morietur, et peribit nomen ejus?
[7] Et si ingrediebatur ut videret, vana loquebatur; cor ejus congregavit iniquitatem sibi. Egrediebatur foras et loquebatur.
[8] In idipsum adversum me susurrabant omnes inimici mei; adversum me cogitabant mala mihi.
[9] Verbum iniquum constituerunt adversum me: Numquid qui dormit non adjiciet ut resurgat?
[10] Etenim homo pacis meæ, in quo speravi, qui edebat panes meos magnificavit super me supplantationem.
[11] Tu autem, Domine, miserere mei, et resuscita me; et retribuam eis.
[12] In hoc cognovi quoniam voluisti me, quoniam non gaudebit inimicus meus super me.
[13] Me autem propter innocentiam suscepisti; et confirmasti me in conspectu tuo in æternum.
[14] Benedictus Dominus, Deus Israël, a sæculo, et usque in sæculum. Fiat, fiat.
|