|
[1] Respondens autem Job, dixit:
[2] Audivi frequenter talia: consolatores onerosi omnes vos estis.
[3] Numquid habebunt finem verba ventosa? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris?
[4] Poteram et ego similia vestri loqui: atque utinam esset anima vestra pro anima mea !
[5] Consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos.
[6] Roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis.
[7] Sed quid agam? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me.
[8] Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.
[9] Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.
[10] Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis: hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.
[11] Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam: saciati sunt pœnis meis.
[12] Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit.
[13] Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum: tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum.
[14] Circumdedit me lanceis suis, convulneravit lumbos meos: non pepercit, et effudit in terra viscera mea.
[15] Concidit me vulnere super vulnus: irruit in me quasi gigas.
[16] Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam.
[17] Facies mea intumuit a fletu, et palpebræ meæ caligaverunt.
[18] Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, cum haberem mundas ad Deum preces.
[19] Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus:
[20] ecce enim in cælo testis meus et conscius meus in excelsis.
[21] Verbosi amivi mei: ad Deum stillat oculus meus:
[22] atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo !
[23] Ecce enim breves anni transeunt: et semitam per quam non revertar ambulo.
|