|
[1] Militia est vita hominis super terram; et sicut dies mercenarii, dies ejus.
[2] Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui,
[3] sic et ego habui menses vacuos, et noctes laboriosas enumeravi mihi.
[4] Si dormiero, dicam: Quando consurgam? et rursum expectabo vesperam, et replebor doloribus usque ad tenebras.
[5] Induta est caro mea putredine; et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.
[6] Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur; et consumpti sunt absque ulla spe.
[7] Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus meus ut videat bona.
[8] Nec aspiciet me visus hominis; oculi tui in me, et non subsistam.
[9] Sicut consumitur nubes, et pertransit, sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.
[10] Nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum amplius locus ejus.
[11] Quapropter et ego non parcam ori meo; loquar in tribulatione spiritus mei, confabulabor cum amaritudine animæ meæ.
[12] Numquid mare ego sum, aut cetus, quia circumdedisti me carcere?
[13] Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, et relevabor loquens mecum in strato meo;
[14] terrebis me per somnia, et per visiones horrore concuties.
[15] Quam ob rem elegit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.
[16] Desperavi, nequaquam ultra jam vivam; parce mihi, nihil enim sunt dies mei.
[17] Quid est homo, quia magnificas eum? aut quid apponis erga eum cor tuum?
[18] Visitas eum diluculo, et subito probas illum.
[19] Usquequo non parcis mihi, nec dimittis me ut glutiam salivam meam?
[20] Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum? Quare posuisti me contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis?
[21] Cur non tollis peccatum meum, et quare non aufers iniquitatem meam? Ecce nunc in pulvere dormiam; et si mane me quæsieris, non subsistam.
|